Five Years Later: A Letter to Jade
Five Years Later: A Letter to Jade
Scroll naar beneden voor de Nederlandse versie.
Greyton, 30 May 2026
Dear Jade,
Five years ago everything was still different. David and I were waiting for your arrival, full of joy and anticipation. I still find it emotional when women are close to giving birth, it simply touches my own pain, reminding me that I was there too, in a time when you were still alive and my life had not yet been completely turned upside down. A time when the future still seemed as though it would unfold the way we imagined and planned.
Now I sit here in my beautiful little studio, or nook, overlooking the mountains, with a family that now consists not only of you as a spirit child, but also of a beautiful earthly Aya, and two furry babies, Chai and Suki.
The past five years have been very, very, very hard. You are still so much a part of me; quite literally, your cells are still swimming around in my body.
I think that is one of the things I may forgive you for.
A few weeks ago it occurred to me that I had to forgive you. This came somewhat unexpectedly, because I have never really felt anger or resentment towards you. I think because you were a baby, and because a stillbirth was your path. How could I possibly be angry about that…
But your path became mine as well.
You showed me that I thought I knew darkness, but I truly had no idea. You also showed me—or perhaps are still showing me, especially right now—that I thought I knew what love was, but here too, I had no idea. Not really.
I have cursed the depths and the darkness many times over the past years. I was so ready for spring, for movement, for myself to bloom again after that deep and endless winter. But winter was not yet finished with me… and even now she is not entirely.
The remarkable thing about winter is that it appears as though nothing is happening, as though I am standing still (and for someone who loves movement, that is a great challenge). Yet underground there is abundant life. The warm earth and all the life within it, beneath the ground, rooting, grounding. Winter is actually a pure preparation for the most fertile soil.
I am still learning to trust the cyclical nature of life.
And I think that is another thing I may forgive you for: learning to trust life again after your death has been a long road. How can I trust life again—or perhaps, how can I finally surrender myself completely to life? Truly and deeply, knowing that death is inseparably connected to life. Without death there is no life, and without life there is no death.
In our society we clearly have a preference, but what if both are equally true? What if our task here on earth is to prepare ourselves for a peaceful death? What if fear of death is what prevents us from truly living? Living fully and deeply, at least.
Perhaps that is why I was never angry with you… You were so peaceful when you were born. You had the most peaceful, beautiful and loving smile on your face. As if your task had been completed—you were ready to continue on to your next adventure.
For me, however, the fear of death was deeply awakened. I still remember the first time David left the house on his own afterwards. I was terrified that he would die. I wish I could say that after five years that fear has disappeared completely, but it has not. It is much less than it was, and it remains a beautiful practice to trust life a little more each time. I hope I still have many years ahead of me to continue learning that art.
Finally, there is something about men and you—a larger theme that was set in motion through your birth. I sometimes say that you cracked my pelvis completely open.
Nothing remained hidden… not even the part of me that distrusts men. Or perhaps it is more accurate to say that a deep pain became visible. A pain that has moved through my body like a parasite for years. Invisible, and at times impossible to feel.
The pain of violated boundaries. The parasite that symbolizes unhealthy masculinity (in both men and women), constantly crossing my sensitivity and my boundaries. And me, apparently unable to stop it.
The unhealthy masculine that does not take my vision and perception of the world seriously—if it is able to see or hear it at all.
And you were different, Jade. You were gentle, sensitive and steady. An example of the kind of masculinity we so desperately need in this world. And the kind of masculinity I need within my own system to create balance.
You may not be here physically, but you have set a deep and long healing journey into motion within me around this theme. In truth, you simply shone a great light onto all of my darkness.
For that, I may forgive you.
Because I have not always enjoyed it—the confrontations with myself, the struggles with my health over these years, the heaviness. Sometimes I simply want light.
And yet, as I write this, I know this is not entirely true. I can feel how all those roots, all that underground work, have made me so fertile. Not necessarily in the literal sense, but certainly in the figurative one.
This is the place I needed to come to. The place where I could finally come home—deep within my body and soul—before safely bringing myself into the world. Step by step, and only when my body, mind and soul are ready.
No pressure.
I do not need to push or perform.
The flower will bloom in its own time.
I can already see small glimpses of her now and then, and oh, how beautiful she is.
I love you, Jade.
And as much as every part of me wishes that I could hold you in my arms from time to time, I know that our journey was meant to be different.
I forgive you.
And I look forward to seeing and feeling where our journey will lead us next.
With all my love,
Mom
P.S. Before I finish, I also want to say how grateful I am that you cleared the way for Aya. The pact of your souls. I know that your death made it possible for Aya to be born safely into this world. What a gift she is. Thank you.
Greyton, 30 mei 2026
Lieve Jade,
Vijf jaar geleden was alles nog anders, waren David en ik nog in volle en blijde afwachting van jouw komst. Ik vind het nog altijd spannend als vrouwen dichtbij hun bevalling komen, of misschien is spannend niet het juiste woord. Ik word dan gewoon geraakt in mijn eigen pijn, dat ik ook daar was, nog in een tijd waarin jij leefde en mijn leven nog niet helemaal overhoop gehaald was. Een tijd waarin de toekomst nog zo leek te gaan worden als we dachten en planden.
Nu zit ik hier, in mijn mooiste kleine studio, of nook, met uitzicht op de bergen, een gezin dat inmiddels naast jij als een spirit child, een aardse en wonderschone Aya, ook twee furry babies heeft, Chai en Suki. De afgelopen vijf jaar zijn echt heel heel heel erg zwaar geweest. Jij zit nog zo in mij, letterlijk zwemmen jouw cellen nog rond in mijn lichaam.
Volgens mij is dat een van de punten waarvoor ik je mag vergeven.
Een paar weken geleden kwam het bij me op dat je mag vergeten. Dit kwam een beetje onverwacht, want ik heb eigenlijk nooit boosheid of woede naar je gevoeld. Ik denk omdat je een baby was, en dat je pad is. Hoe kan ik daar nou boos om zijn…
Maar jouw pad werd ook dat van mij. Je liet me zien dat ik dacht dat ik donker kende, maar ik had echt geen idee. Je liet me ook zien, of laat me zien, vooral momenteel, dat ik dacht dat ik wist wat liefde was, maar ook hier: ik had geen idee. Niet echt althans.
Ik heb de diepte en de donkerte vaak vervloekt de afgelopen jaren. Ik was zo klaar voor lente, voor beweging, ik weer in bloei na die diepe en lange winter. Maar de winter was nog niet klaar met mij… en nog steeds is ze niet helemaal klaar met me. Het bijzondere aan de winter is dat het lijkt alsof er niets gebeurt, alsof ik stil sta (en dat is voor iemand die graag in beweging is een grote uitdaging). Echter, ondergronds is er volop leven. De warme aarde met al het leven daar, onder de grond, wortelen, grounding. De winter is eigenlijk een pure voorbereiding op de meest vruchtbare aarde. Ik leer nog steeds om te vertrouwen op de cyclische natuur van het leven.
Dat is denk ik wel het volgende punt waar ik je voor mag vergeven: het leven weer te vertrouwen na jouw dood is een lange weg. Hoe kan ik me weer, of misschien hoe kan ik nu eindelijk, mezelf volledig overgeven aan het leven. Echt ten diepste, wetende dat de dood onlosmakelijk verbonden is met het leven. Zonder dood geen leven, en zonder leven geen dood. In onze samenleving hebben we duidelijk een voorkeur, maar wat als het nu allebei evenveel waar is. Dat we ons in het leven hier op aarde voorbereiden op een vredige dood. Dat dit onze taak is. En dat een angst voor de dood ons het leven ontneemt. Het volledig en ten diepste leven althans.
Misschien dat ik daarom ook niet boos op je was… je was zo vredig toen je geboren werd. Je had de meest vredige en mooie en lieve glimlach op je gezicht. Alsof je taak volbracht was — je kon door naar je volgende avontuur. Bij mij daarentegen werd de angst voor de dood enorm aangeraakt. Ik weet nog de eerste keer dat David alleen het huis uitging, wat was ik bang dat hij dood zou gaan. Ik zou willen dat ik kon zeggen na deze 5 jaar dat de angst volledig weg is, maar dat is niet zo. Het is wel stukken minder dan het was, en het blijft een mooie practice om het leven steeds weer een stapje meer te vertrouwen. Ik hoop dat ik nog een boel jaren heb om de kunst daarvan steeds meer te verstaan.
Ten slotte is er iets rondom mannen en jou, een groter thema dat is losgemaakt door jouw geboorte. Ik zeg weleens dat jij mijn bekken volledig opengereten hebt. Niets is onbelicht gebleven… ook niet het stuk in mij dat mannen wantrouwt. Of eigenlijk is het meer dat er diepe pijn zichtbaar is geworden, een pijn die als een parasiet al jaren door mijn lijf suist. Onzichtbaar, en met tijden onvoelbaar. De pijn van overschreden grenzen, de parasiet die symbool staat voor de ongezonde mannelijkheid (zowel in mannen als vrouwen) die mijn sensitiviteit en grenzen continu overschrijdt. En ik die dat blijkbaar niet tegen kan houden. De ongezonde mannelijkheid die mijn visie en kijk op de wereld niet serieus neemt, als hij haar al kan zien en horen.
En jij was anders, Jade, jij was heel zacht, sensitief en steady. Een voorbeeld van de mannelijkheid die we juist zo nodig hebben in deze wereld. En de mannelijkheid die ik zo nodig heb in mijn systeem voor een goede balans. Je bent dan wel niet hier, maar je hebt een diepe en lange helingsreis op dit thema in mij in werking gezet.
Eigenlijk heb je gewoon een heel groot licht geschenen op al mijn donker. Daarvoor mag ik je vergeven, want ik heb er niet altijd zin in, de confrontaties met mezelf, de struggle met mijn gezondheid de afgelopen jaren, de zwaarte. Soms wil ik gewoon alleen maar licht.
Terwijl ik dit schrijf weet ik ook dat dit niet waar is. Ik voel dat al die wortels, al het werk ondergronds, me zo vruchtbaar maakt. Niet per se in de letterlijke zin van het woord, maar wel in de figuurlijke. Dit is de plek waar ik mocht komen, thuis mocht komen, diep in mijn lichaam en ziel, voordat ik mezelf veilig de wereld in kan brengen. Stap voor stap, en wanneer mijn body, mind en ziel er klaar voor zijn. Geen druk, ik hoef niets te pushen of te presteren. De bloem, die komt vanzelf. Ik zie er al kleine stukjes van, af en toe, en oh, wat is ze mooi!
I love you Jade, en hoezeer ik het ook met heel mijn lijf zou willen dat ik je af en toe gewoon vast zou kunnen houden, weet ik dat onze reis anders is.
Ik vergeef jou.
En ik kijk ernaar uit om te zien en te voelen waar onze reis ons verder naartoe brengt.
In alle liefde,
Je mams.
p.s. Voordat ik afsluit wil ik ook nog zeggen hoe dankbaar ik ben dat je de weg vrij hebt gemaakt voor Aya. Jullie zielenpact. Ik weet dat jouw dood ervoor heeft gezorgd dat Aya veilig in deze wereld geboren kon worden. Wat een geschenk is zij. Dank.

Dearest Tess David @ Aya
I almost don’t know what to say except well done !
You are a beautiful Mom 🥨. Please never doubt yourself, one amazing . ‘ Human Being ‘
Your daughter and earthy child is simply and completely beautiful 🫠
JADE is looking down on your lovely family and I’ll bet now completely smitten with Chia and Suki
God Bless all of you
Hugs and love
Helly
PS
When I look for answers I look to the Sun and moon
without them we would exist
Love you all a lot
Wat een lieve moeder ben jij Tess. Jade hoort je en heeft zoveel aan deze woorden om net als jij verder te mogen gaan. In leven en in dood is loslaten een belangrijk thema. Dat je als ouder je kind in vertrouwen mag laten gaan. Jij of jullie weten dat als geen ander. De angel van emoties erkennen, voelen of aankijken en weer laten gaan zodat er steeds meer ruimte komt voor jouw mooie ziel Tessa. Want dat ben je een bijzonder mooie vrouw, moeder en vriendin. Ik ben zo blij voor je dat je weer in beweging mag zijn. Je hebt zo ontzettend veel mooie waardevolle, professionele energie en wijsheid in je. Veel liefs voor jou ❤️ Miranda
Lieve Tessa,
Als iets liefs je verlaat , blijft altijd nog de liefde.
Je draagt het in en met je mee op jouw reizen in dit leven.❤️
.. hoe mooi Tessa, dank, x